TTP_Andy_nl

Welkom bij de Ironman!

Om een Ironman te kunnen volbrengen, is het uitermate belangrijk om van tevoren goed over de juiste voeding tijdens de wedstrijd na te denken. De Duitse meervoudig Ironman-winnaar Andy Raelert moest aan het begin van zijn carrière zelf ondervinden hoe irritant het is, wanneer je oorspronkelijke plan mislukt en je niet aan een alternatief hebt gedacht.

Bij mijn eerste Ironman in november 2008 in Arizona had ik nog nul ervaring. Vooral over voeding op de lange afstand wist ik helemaal niets. Ik begon vol ontzag aan mijn eerste langeafstandsloop. Tot dan toe had ik immers alleen maar ervaring met de Olympische afstand - met maximaal twee uur hardlopen. Je hebt dan helemaal geen tijd om aan voeding te denken. Dat is iets heel anders. Ik wist dus wel dat er voor dat lange gedoe meer nodig is dan normaal, zeker als het onderweg warm wordt. Daarom had ik netjes een strategie bedacht en de nodige voorbereidingen getroffen.

Na het zwemmen begon ik vol overgave aan het fietsparcours. Ik had een reep bij me om de eerste honger te stillen, maar wie denkt er nou aan dat je de kleine etensvoorraad die je zo zorgvuldig aan je fiets hebt bevestigd al meteen aan het begin verliest? Dat is echt irritant. Maar wat nog veel irritanter is, is wanneer je geen reserveplan hebt. 

Zelfverzekerd en naïef als ik toen was, probeerde ik gewoon door te gaan volgens het motto “who cares, het zal wel goed komen”. Met mijn laatste twee PowerGels ben ik toen over het parcours gesjeesd. Natuurlijk was dat niet echt slim en bij kilometer 120 kwam de man met de hamer. Dat was echt bitter. Op de laatste 60 kilometer van het parcours heb ik tien minuten verloren en dat was nou niet echt wat je noemt een goed begin voor mijn allereerste marathon. Welkom bij de Ironman!

Op de een of andere manier is het dan toch gelukt en blijkbaar zag het er allemaal veel minder erg uit dan ik dacht. Maar ik was de hele tijd onzeker of ik het wel tot het einde zou redden. Het resultaat heeft uiteindelijk toch iets positiefs opgeleverd. Ik had het geluk dat ik meteen tijdens mijn eerste Ironman heb geleerd hoe ongelofelijk belangrijk voeding op de lange afstand is. Hoewel, “geluk” klinkt wel erg positief als ik terugdenk aan hoe ik me onderweg voelde.