TTP_thomas_nl-1574eb518b1e55

Het Cola-mysterie

Thomas over hoe een cliché onder triatleten hem tot het uiterste dreef.

Niet alles wat zwart en zoet is, geeft die extra boost die je aan het einde van een Halve Ironman nodig hebt. Daar is de voormalige Duitse toptriatleet Thomas Hellriegel ook achtergekomen toen hij een keer zigzaggend de finish over ging. 

Het was ongeveer 15 jaar geleden bij een Halve Ironman. Het zwemmen ging goed en mijn benen waren zo sterk dat ik bij het fietsen uiteindelijk zelfs aan kop ging. Met deze comfortabele voorsprong en alleen nog maar 20 kilometer hardlopen te gaan, lag de winst voor het grijpen. De afstand moest in twee rondes worden afgelegd. Dus gas geven en blik op de finish.
De eerste kilometers tikte ik zo weg, maar toen ik aan de laatste ronde begon, kwam de man met de hamer. Ik weet niet of het kwam, omdat ik mezelf al met een welverdiende cocktail op het strand zag zitten of dat de hitte me parten speelde. In ieder geval ging het mis. Natuurlijk waren er langs het parcours nergens cocktails te bekennen, dus moest ik mijn suikerspiegel op een andere manier weer op zien te krikken. Met een koude cola bijvoorbeeld. Bij het verzorgingspunt pakte ik meteen de eerste beker, maar vreemd genoeg lukte het daarna nog steeds niet mijn blik weer op de finish, het strand en de cocktails te richten. “Meer, ik heb meer nodig”, dacht ik en nam bij de eerst volgende gelegenheid nog een beker. Helaas zonder succes. Mijn suikerspiegel kelderde sneller dan ik kon rennen.
Ik begon duizelig te worden en wist natuurlijk maar al te goed dat zigzaglopen tijdens een wedstrijd funest is voor je tempo. Bovendien kon ik mijn goede gemiddelde wel vergeten. Gelukkig had ik die tijdsvoorsprong, waardoor ik nog net op het nippertje de overwinning kon pakken. Maar denk maar niet dat ik juichend de finish over ging. Ik kon amper nog op mijn benen staan. Cola, meer cola! Vroeg of laat moest het toch een keer helpen.
De organisator keek nogal bezorgd en kwam meteen met een hele fles aanzetten. Na een aandachtige blik op het etiket viel het kwartje. Daar stond het, in grote letters: “verfrissend – zonder calorieën”. Ik had een fles cola light zonder suiker in mijn hand. Iemand moest de organisator hebben verteld dat triatleten heel streng op hun gewicht letten. Hoewel ik me nog steeds een beetje slapjes voelde, was ik toch vooral opgelucht. Het lag niet alleen aan mij... 

Groetjes, Thomas

In dit soort situaties roepen wij altijd: een cola to go met flink wat power alsjeblieft!
Onze Powergel® Hydro Cola

Volgend artikel  
Vorig artikel